Wyrok Treść wyroku brzmiała, że oskarżeni otrzymają „najwyższy wymiar kary za przestępstwa wspólnie przez nich popełnione: egzekucję przez pluton strzelecki, razem z konfiskatą całego majątku”Rubenstein, 2001 s. 492. Sąd odebrał również oskarżonym medale i wystosował petycje o pozbawienie ich pochwał wojskowych, takich jak Order Lenina i Order Czerwonego Sztandaru Pracy. 12 sierpnia 1952 roku trzynastu z osądzonych (z wyjątkiem Liny Stern i Solomona Bregmana) zostało rozstrzelanych. Całość rozprawy i jej rezultat były utrzymywane w tajemnicy, w szczególności w prasie radzieckiej nie pojawiła się żadna wzmianka o sprawie. Rodziny zabitych oskarżono o „bycie krewnymi zdrajców ojczyzny” i wygnano z kraju w grudniu 1952. Nie znali oni losu swoich bliskich aż do listopada 1955, gdy ponownie otwarto rozprawę.
Lina Stern została skazana na 3½ roku pobytu w obozie pracy i 5 lat wygnania, jednak po śmierci Stalina zezwolono jej na powrót do domu i kontynuację badań naukowych. Podczas rozprawy stwierdzono, że jest „winna nie mniej” od pozostałych osądzonych, jednak z powodu prowadzonych przez nią badań uznano ją za pożyteczną i otrzymała mniejszy wyrok. Czas spędzony w więzieniu wliczono jej w poczet pobytu w obozie pracy, dzięki czemu wyszła na wolność natychmiast po skazaniuLustiger 2003, s.