takie, że dana instrukcja tłumaczona jest na jeden rozkaz języka maszynowego, oraz pseudoinstukcje sterujące pracą asemblera oraz generujące dane i teksty.
Kod źródłowy składał się z: mnemoników, tj. skrótowych nazw rozkazów liczb – tylko całkowitych w zapisie dziesiętnym lub szesnastkowym wyróżnionych znakiem $ umieszczonym przed cyframi, ale po znaku liczby nazw symbolicznych, tj. identyfikatorów dla wybranych komórek pamięci lub etykiet, przy czym rozróżniane były tylko 4 pierwsze znaki, a pierwszy znak musiał być literą; można było stosować spacje, które były ignorowane (np. ident i i d enr to zapis tego samego identyfikatora iden), język definiował nazwy zastrzeżone odnoszone do specjalnych adresów, wyrażeń symbolicznych, wyznaczający adres względy odnoszony do zawartej w tym wyrażeniu nazwy symbolicznej łańcuchów znaków ujętych w znaki cudzysłowu: ".
Kod źródłowy organizowany był w liniach składających się z co najwyżej czterech pól: etykieta mnemonik argument /komentarz Komentarz rozpoczynał się od znaku ukośnika "/", a kończył znakiem nowej linii. Etykieta składała się z nazwy etykiety ujętej na początku i na końcu znakiem dwukropka, np. :etykieta:. Istniała możliwość definiowania podprogramów.