Aleksandra Żurawska (ur. 12 lutego 1964 w Kluczborku) – polska fizyk, specjalizująca się w fizyce doświadczalnej; nauczyciel akademicki, była prorektor Politechniki Opolskiej.
Życiorys Urodziła się w 1964 roku w Kluczborku, gdzie spędziła dzieciństwo i wczesną młodość. Po ukończeniu szkoły średniej oraz pomyślnie zdanym egzaminie maturalnym rozpoczęła w 1983 roku studia na kierunku fizyka w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Częstochowie, które ukończyła w 1987 roku. Bezpośrednio po ich ukończeniu rozpoczęła pracę na stanowisku asystenta stażysty w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu (w 1996 roku przekształcona w Politechnikę Opolską), z którą związała życie zawodowe. Przedmiotem jej badań były przemiany fazowe warstwy powierzchniowej fazy stałej przy zastosowaniu metod spektroskopii fotoakustycznej. W 1996 roku została zatrudniona na stanowisku specjalisty fizykaWiadomości Uczelniane Politechniki Opolskiej nr 13 (176), czerwiec 2008, s. 16.. W 2001 roku uzyskała stopień naukowy doktora nauk fizycznych w zakresie fizyki o specjalności fizyka techniczna na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach na podstawie pracy pt. Zastosowanie efektu fotoakustycznego do detekcji przemian fazowych, napisanej pod kierunkiem prof. Tadeusza Góreckiego.