Kontestacja polityczna Ten rodzaj kontestacji polega na krytykowaniu rządzących i ich działań, aż do podważania ich mandatu do sprawowania władzy. W zależności od systemu politycznego i zakresu oraz sposobu działania, kontestatorów politycznych można podzielić na opozycjonistów (legalnych bądź nie), np. skupionych w opozycyjnych partiach, rewolucjonistów dążących do zmiany ustroju politycznego (np. wojna domowa w Libii (2011)), anarchistów próbujących zniszczyć struktury państwa, terrorystów, którzy zastraszaniem chcą osiągnąć doraźne cele polityczne. Przykładem ruchu kontestacji politycznej była Solidarność, mająca w różnych okresach charakter legalnej pozaparlamentarnej bądź nielegalnej opozycji o celach rewolucyjnych. Przez władze PRL oceniana była, szczególnie na początku, jako ruch anarchistyczny.
Kontestacja religijna Pojawia się w ramach określonej religii i przejawia się w negowaniu obowiązującej doktryny lub stosowanych praktyk. Przykładami kontestatorów religijnych mogą być Marcin Luter i Jan Kalwin.