przybiera często formę alienowania się, ucieczki (np. w narkotyki), czynną – polegającą na podejmowaniu działań, mających na celu zmianę istniejących struktur. W zależności od postawionych celów, okoliczności społeczno-politycznych i osobowości kontestatora postawy kontestacyjne mogą przybierać różne formy: odstępstwo od powszechnie przyjętych zasad, działanie skierowane przeciwko istniejącym normom prawnym, obyczajowym, np. odmowa służby wojskowej, sprzeciw wobec istniejących struktur politycznych i społecznych, bunt przeciw obowiązującej hierarchii wartości, marginalizacja własnych potrzeb, demonstracyjne odcięcie się od powszechnie akceptowalnych stylów życia, alienacja – może przejawiać się m.in. poprzez strój, ekscentryczne zachowanie, zarost, brak higieny.
Ta różnorodność postaw powoduje, że kontestatorami mogą być zarówno politycy, prorocy, mistycy, rewolucjoniści, jak i zbrodniarze, maniacy, outsiderzy.
Historia pojęcia Mimo że zachowania kontestacyjne znane były od zawsze, pierwszy raz użyto tego terminu na opisanie ruchu hippisowskiego w latach 60 XX w.