Współczesne podejście, pozwalające na dużo większą precyzję, wymaga zbudowania sieci teleskopów fotometrycznych, które mogą prowadzić w miarę możliwości ciągłe obserwacje wybranych gwiazd podwójnych.
Sieć Solaris składa się z czterech teleskopów o średnicy lustra głównego 0,5 m na zmodyfikowanych montażach niemieckich wyposażonych w precyzyjne napędy typu bezpośredniego. Do obrazowania wykorzystywane są wysokiej klasy kamery CCD wraz z zestawem filtrów fotometrycznych. Każda stacja wyposażona jest w specjalny system komputerowy zapewniający autonomię i bezpieczeństwo. Rozbudowany system sensorów pozwala w czasie rzeczywistym monitorować warunki panujące na zewnątrz, tj. temperaturę, wilgotność, prędkość i kierunek wiatru, opad, natężenie oświetlenia, kierunek i nasilenie wyładowań atmosferycznych i na ich podstawie decydować o rozpoczęciu, przebiegu i zakończeniu obserwacji. Całość zabudowana jest w zmechanizowanej kopule z włókna szklanego.
Aktualnie działają dwie z trzech stacji obserwacyjnych: w SAAO (South African Astronomical Observatory w Południowej Afryce) oraz SSO (Siding Spring Observatory w Australii). Trzecia stacja w obserwatorium CASLEO w Argentynie jest w budowie.