– założyciel szkoły tendai w Japonii. Pośmiertnie nadano mu imię .
W wieku 12 lat wstąpił do zakonu buddyjskiego i studiował pod okiem Gyōhyō w prowincjonalnej świątyni w Omi. W kwietniu 785 r. został wyświęcony w świątyni Tōdai-ji, otrzymując 250 reguł. W czerwcu tego samego roku powędrował na górę Hiei i zbudował tam małe schronienie, w którym oddał się studiowaniu traktatów i pism buddyjskich, zwłaszcza szkoły tiantai. W 804 r. udał się do Chin, w towarzystwie swojego ucznia Gishina. Tam studiował buddyzm tiantai pod przewodnictwem ucznia Miaoluo, Daosuia, który wówczas zatrzymał się w świątyni Longxing. Był także uczniem Daoxuana, który zapoznał go m.in. z ideami szkoły chanu. W 805 r. wrócił do Japonii i w następnym roku założył szkołę tendai, będącą odpowiednikiem szkoły tiantai. W tym czasie wszyscy kapłani byli wyświęcani w obrządku therawady. Saichō kontynuował wysiłki, aby zdobyć cesarskie zezwolenie na budowę centrum wyświęceń mahajany na górze Hiei, pomimo opozycji ze strony starszych szkół Nary. Pozwolenie zostało w końcu udzielone tydzień po jego śmierci, w 827 r., a centrum wyświęceń zostało zakończone przez jego następcę, Gishina.