250px|thumb|right|Łeb płochacza niemieckiego Płochacz niemiecki – rasa psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych. Zaklasyfikowana do sekcji płochaczy. Podlega próbom pracy. Zaliczany jest do grupy 8 FCI. Rys historyczny Psy tej rasy są nazywane protoplastami wyżłów, a same stanowią jedną z najstarszych niemieckich ras psów myśliwskich, których przodkami były psy gończe lub nierasowe psy odpowiednie dla danego typu użytkowania (potomkowie średniowiecznych psów na ptaki). Współczesny płochacz niemiecki jest potomkiem psów, które krzyżował pod koniec XIX wieku Friedrich Roberth z Weißwasser/Oberlausitz. Poszukiwał on w Niemczech i Austrii hodowców psów, które byłyby w typie dawnego płochacza niemieckiego wykorzystywanego w polowaniach na słonki, kuropatwy i kaczki, ale także na zwierzynę sierściową. W roku 1903 został założony Deutscher Wachtelhundklub, który przed pierwszą wojną światową zaczął podupadać z powodu braku m.in. dobrych hodowców. Płochacz zaczął być wypierany przez sprowadzane z Wysp Brytyjskich spaniele. Ponownemu ocaleniu rasy przysłużył się Friess, który zaangażował się w rozwój klubu oraz uznanie rasy. W odtwarzaniu rasy mogły mieć swój udział także spaniele oraz mniejsze wyżły długowłose.