Samodzielna Dońska Brygada Kozacka (ros. Отдельная Донская казачья бригада) – kozacka jednostka wojskowa w służbie polskiej podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. 250px|right Brygada rekrutowała się spośród Kozaków z bolszewickiej 4 Dywizji Konnej 1 Armii Konnej, którzy pod koniec maja 1920 r. w rejonie Białej Cerkwi na czele z esaułem Aleksandrem I. Salnikowem zdezerterowali i przedostali się na stronę Polaków. Esauł A. I. Salnikow zgłosił Naczelnemu Dowództwu Armii Polskiej gotowość walki z bolszewikami o „Wolny Don”. W odpowiedzi na pocz. czerwca tego roku została sformowana Samodzielna Dońska Brygada Kozacka. Liczyła ona ok. 800-900 żołnierzy. Składała się z Pułku Dońskiego starsziny wojskowego D. A. Popowa i baterii artylerii esauła I. I. Goworuchina. Dowództwo Brygady objął esauł A. I. Salnikow, zaś szefem sztabu został sotnik I. I. Protopopow. Otrzymała ona zadanie obrony linii kolejowej do Malina. Po przerwaniu frontu przez 1 Armię Konną Kozacy zabezpieczali odwrót wojsk polskich, ponosząc duże straty. W tej sytuacji skierowano ją do Równego w celu reorganizacji i uzupełnienia strat. Miała wtedy jedynie ok. 500 żołnierzy. Wobec rozwijania się bolszewickiej ofensywy powróciła na front w rejon Sarn, skąd koleją przerzucono ją do Brześcia Litewskiego. Ostatecznie na pocz.