nastąpiła budowa kościoła mariackiego dla mieszkańców miasta, a w następnych latach mury obronne. W 1441 r. książę pomorski Eryk I przekazał resztę miasta rodowi von Borcke. Na długie lata, aż do 1808 r. Resko stało się prywatnym miastem rodziny Borcke. Podstawą rozwoju miasta było rolnictwo i częściowo rzemiosło (kowalstwo, młynarstwo i krawiectwo).
Pożary miasta miały miejsce w 1593, 1659, 1694 i 1716. W 1630 r. wojska cesarskie spaliły i zniszczyły miasto, a od 1648 r. Resko na mocy pokoju westfalskiego przeszło pod władanie Brandenburgii. Największe zniszczenia przyniosły wojska rosyjskie podczas wojny siedmioletniej. Spłonęło wówczas archiwum ratuszowe. W 1834 r. władze miejskie podjęły decyzję o rozbiórce murów obronnych Reska. W 1842 r. Carl Sprengel założył w mieście Akademię Rolniczą i Fabrykę Maszyn Rolniczych; powstał również młyn parowy i gorzelnia. W 1892 r. powstała stacja kolejowa na wąskotorowej linii Wyszogóra – Kołobrzeg. W kolejnych latach Resko uzyskało połączenia kolejowe z kolejnymi miastami: w 1905 r. z Łobzem, a w 1909 r. ze Świdwinem.