Budowa Mikulskiego została zakończona w 1828 roku. Od grudnia 1830 roku w kamienicy Mikulskiego mieszkał dyktator powstania listopadowego Józef Chłopicki.
W 1836 roku obie kamienice zostały sprzedane. Mikulski sprzedał swoją kamienicę Leonowi Loewenbergowi, natomiast kamienicę Helbinga kupił Ferdynand Galle. Po 1918 roku budynek stał się siedzibą Banku Dyskontowego Warszawskiego. Obydwie kamienice dotrwały do 1944 roku. Obie spłonęły podczas powstania warszawskiego, ale narożnik kamienicy Mikulskiego przetrwał w niemalże doskonałym stanie.
Po II wojnie światowej Kamienicę Mikulskiego zamierzano odbudować, ściana została zabezpieczona. W 1950 i 1953 roku rozpisano konkursy na zagospodarowanie ulicy Senatorskiej, placu Teatralnego i placu Bankowego. W założeniach do tych konkursów była odbudowa kamienicy. W konkursie z 1953 roku w większości przedstawionych projektów zignorowano to zalecenie i przewidywano rozbiórkę ruiny. Kolumnada budynku przetrwała jeszcze sześć lat. Decyzja o rozbiórce została podjęta w 1959 roku, w związku z budową nowego osiedla mieszkalnego przy Senatorskiej. Jego projektanci proponowali zachowanie ściany kamienicy, ale o rozbiórce zadecydował Władysław Gomułka.