1 listopada 1918, działając w porozumieniu z porucznikiem Józefem Ferencowiczem, komendantem Okręgu VIa POW w Olkuszu, „odsunął od władzy i izolował dotychczasowego komendanta kadry majora Włodzimierza Fedorowicza-Jackowskiego i sam stanął na jej czele”. Dowodzona przez niego kadra stała się zalążkiem 1 pułku ułanów ziemi krakowskiej, który 14 stycznia 1919 został przemianowany na 8 pułk ułanów, a on sam objął dowództwo szwadronu zapasowego. 29 listopada 1918 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia rotmistrza i przydzielony do 1 pułku ułanówDz. Rozp. Wojsk. Nr 9 z 7 grudnia 1918, poz. 180, 192.. 5 grudnia 1918 został przesunięty na stanowisko dowódcy 1. szwadronu. 25 marca 1919 został przydzielony do 2 Brygady Jazdy na stanowisko I oficera sztabu. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. 15 września tego roku został przeniesiony do 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej na stanowisko szefa Oddziału III i w zastępstwie szefa sztabu. Od 1 stycznia 1920 był słuchaczem Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. 18 kwietnia, w związku z rozpoczęciem wyprawy kijowskiej, został przydzielony do Dywizji Jazdy na stanowisko szefa Oddziału III. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.