Dalí traktował swojego przyjaciela z pogardą, wskutek czego po drugiej wizycie współpraca między oboma artystami sprowadzała się głównie do listownej wymiany pomysłów.

Nieoczekiwanie dla reżysera Georges Henri Rivière przedstawił mu propozycję spotkania się z wicehrabią Charles’em de Noailles i jego żoną Marie-Laure. Obojgu podobał się Pies andaluzyjski, więc Buñuel – choć z oporami – przybył na spotkanie do willi w Hyères. Tam wicehrabia, chcąc złożyć podarunek urodzinowy swojej żonie, zaproponował reżyserowi sfinansowanie jego kolejnej produkcji w zamian za udział kompozytora Igora Strawinskiego. Buñuel odmówił, w związku z czym para arystokratów ustąpiła i dała mu wolną rękę w wyborze autora muzyki.

W willi Hyères Buñuel napisał scenariusz do Złotego wieku, tam też zatrudnił kluczowych członków ekipy filmowej: operatora Alberta Duvergera oraz asystentów reżysera Jeana-Bernarda i Claude’a Heymana. W styczniu 1930 roku Buñuel opracował ostatecznie scenopis filmu. W jego tworzeniu nie brał już udziału Dalí, który jedynie udzielał listownie sugestii reżyserowi. Mimo to Dalí przynajmniej do czasu premiery uznawał Złoty wiek także za swój film, o czym świadczy jego pomysł na występ człowieka z kamieniem na głowie.