Od 1 lutego 1946 zaczął pracę w Ministerstwie Ziem Odzyskanych, początkowo jako dyrektor departamentu, potem podsekretarz stanu. Po likwidacji Ministerstwa był do 31 października 1950 dyrektorem Narodowego Banku Polskiego. Przez pewien czas pozostawał bez pracy, potem został zatrudniony w Centralnym Urzędzie Drobnej Wytwórczości, skąd odszedł 31 maja 1956 z zamiarem poświęcenia się pracy publicystycznej. 18 grudnia 1956 mianowany Zastępcą Prezesa Narodowego Banku Polskiego, pozostawał na tym stanowisku do grudnia 1973, kiedy to jego memoriał, przestrzegający przed skutkami błędnej polityki gospodarczej spowodował tylko to, że wymuszono na nim odejście na przedwczesną emeryturę. Zajął się wówczas działalnością naukową i publicystyczną, aktywnie uczestniczył w pracach Konwersatorium Doświadczenie i Przyszłość. Interesował się bonapartyzmem jako modelem władzy, przygotowywał na ten temat obszerną monografię, której nie zdołał dokończyć (drukiem ukazała się pośmiertnie jej część pt. Napoleona Bonaparte inicjacja polityczna).