Ojciec (ros. Папа) – rosyjski dramat obyczajowy z 2004 roku w reżyserii Władimira Maszkowa, zrealizowany na podstawie sztuki Aleksandra Galicza pt. Matrosskaja tiszyna.
Fabuła ZSRR roku 1929. W małej miejscowości Tulczyn na Ukrainie żyje wraz ze swoim synem Dawidem Żyd Abram Schwarz. Jest to buchalter spędzający większość dnia nad księgami i papierami rachunkowymi. Jego oczkiem w głowie jest syn, którego pragnie uczynić wielkim wirtuozem skrzypiec. Chłopiec pod czujnym okiem ojca całymi godzinami musi grać na skrzypcach. Abram ma również hobby – zbiera widokówki z różnych miast świata. Abram jest bardzo surowy dla syna – bije go, zwłaszcza gdy jest pijany i gdy Dawid podkrada mu widokówki celem wymiany z kolegami. Po latach, w przededniu wybuchu wojny, Dawid staje się uznanym skrzypkiem moskiewskiego konserwatorium. Pewnego dnia stary Abram odwiedza syna, jednak ten najwyraźniej wstydzi się ojca – starego Żyda przed swoimi kolegami i zamiast gorąco przyjąć rodzica każe się mu wynosić. Dawid nie wie, że jest to ostatnie spotkanie z ojcem – wkrótce wybucha wojna i Dawid zostaje powołany do wojska. Dowiaduje się również, że ojciec podzielił los innych Żydów, którzy znaleźli się pod okupacją niemiecką i został zmordowany podczas holocaustu.