Od 1957 był związany z Wyższą Szkołą Muzyczną w Sopocie (od 1984 Akademia Muzyczna w Gdańsku). W okresie 1966–1968 był prodziekanem, w latach 1969–1972 dziekanem Wydziału Wychowania Muzycznego, a w latach 1972–1987 rektorem tej uczelni. Jednocześnie pracował jako profesor w katedrze teorii muzyki i kompozycji bydgoskiej Akademii Muzycznej. W tej uczelni pełnił funkcję dziekana Wydziału Teorii i Kompozycji (1987–1990), prorektora (w latach 1990–1993), później rektora (1993–1999). W czasie kierowania bydgoską uczelnią podniósł jej status do poziomu akademickiego (uczelnia uzyskała uprawnienia do przeprowadzania przewodów kwalifikacyjnych doktora i doktora habilitowanego). W 1999 został ponownie wybrany na stanowisko rektora Akademii Muzycznej im. S. Moniuszki w Gdańsku.

Wypromował przeszło 60 magistrów i kilku doktorów. Był uczestnikiem krajowych i zagranicznych sesji naukowych, m.in. w Bułgarii, Niemczech. Był członkiem Związku Kompozytorów Polskich i Gdańskiego Towarzystwa Naukowego. Uznawany był za specjalistę w zakresie teorii i praktyki muzycznej. Był autorem około stu publikacji: książek, skryptów, podręczników harmonii tonalnej i funkcyjnej, artykułów.