Po śmierci prezydenta Sanhy ubiegał się o nominację PAIGC w nowych wyborach prezydenckich. Przegrał jednakże z premierem Carlosem Gomesem Júniorem. W konsekwencji wystąpił z partii i wziął udział w wyborach jako kandydat niezależny. W pierwszej turze 18 marca 2012 zajął trzecie miejsce z wynikiem 15,75%. Do drugiej tury głosowania zaplanowanej na 29 kwietnia 2012 nie doszło, gdyż w kraju 12 kwietnia 2012 doszło do wojskowego zamachu stanu pod dowództwem Mamadu Ture Kurumy.
19 kwietnia 2012 junta wojskowa w porozumieniu z opozycją mianowała go na stanowisko tymczasowego szefa państwa na dwuletni okres przejściowy, po którym miały zostać zorganizowane nowe wybory. Jednakże następnego dnia Nhamadjo odmówił przyjęcia stanowiska, uznając decyzję za nielegalną w świetle prawa.
Stanowisko szefa państwa objął dopiero 11 maja 2012, w wyniku porozumienia junty wojskowej z ECOWAS, zakładającego powołanie nowej cywilnej administracji na okres jednego roku, w czasie którego w kraju miały zostać przeprowadzone nowe wybory. Porozumienie polityczne podpisało 35 partii politycznych, w tym wszystkie największe z wyjątkiem PAIGC. 16 maja 2012 Nhamadjo nominował na stanowiska premiera Rui Duarte de Barrosa.
Przypisy
Kategoria:Prezydenci Gwinei Bissau Kategoria:Urodzeni w 1958 Kategoria:Zmarli w 2020 Kategoria:Ludzie urodzeni w Bissau