Po zakończeniu działań wojennych ukończył półroczny kurs w Szkole Podchorążych Piechoty oraz Szkołę Jazdy w Grudziądzu, gdzie został mianowany na stopień podporucznika. Na porucznika awansował ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 w korpusie oficerów jazdy. W tym też roku zdał egzamin dojrzałości. 24 kwietnia 1928 został przeniesiony z 10 pułku ułanów do 6 pułku ułanów kaniowskich, gdzie dowodził plutonem kaemów oraz szwadronem. W 1932 awansowano go na rotmistrza. Od 1931 dowodził szwadronem w 2 pułku strzelców konnych, gdzie następnie do czasu wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję kwatermistrza pułku.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 – po agresji ZSRR na Polskę – w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Następnie był przetrzymywany w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 1069.
W 1925 zawarł związek małżeński z Ireną z Burghadow, z którą miał córkę Aleksandrę (ur.