Po śmierci Michała VIII w 1282 roku, jego następca Andronik II wyrzekł się unii. Po serii synodów zwołanych najpierw pod przewodnictwem ciężko chorego Józefa I, a później jego następcy Grzegorza II - unioniści, wśród nich Bekkos, Meliteniotes i Metochita, zostali pozbawieni godności kościelnych i publicznie potępieni. Meliteniotes i Metochita zostali zamknięci w klasztorze Pantokratora w Konstantynopolu, do czasu gdy w 1285 roku stanęli wraz z Bekkosem przed ojcami Synodu Blacherneńskiego. Synod ten, jedno z ważniejszych wydarzeń teologicznych okresu późnego Bizancjum, sformułował ostateczne stanowisko doktrynalne Kościoła Wschodniego w sprawie FilioqueZob. Aristeides Papadakis, Crisis in Byzantium: The Filioque Controversy in the Patriarchate of Gregory II of Cyprus (1283-1289), Nowy York, 1983.. Bekkos i Meliteniotes bronili na nim swojego prozachodniego stanowiska, wskazując, że jest ono zgodne z pismami Ojców Kościoła, którzy przedstawiają Syna jako czynnego pośrednika wiecznego objawiania się Ducha Świętego. Grzegorz z Cypru twierdził natomiast, że teksty patrystyczne mówiące o tym, że Duch Święty jest "przez Syna", należy interpretować w ten sposób, że owo "przez" nie oznacza otrzymania istnienia lecz "manifestację". Po synodzie Grzegorz zebrał jego nauczanie w Tome.