thumb|Bucina używana w rzymskich legionach (muzeum w Neapolu) BucinaPisownia częstsza, poprawniejsza i współcześnie ogólnie przyjęta. albo buccina (łac. būcĭnă) – instrument dęty w kształcie mocno zakrzywionego roguSłownik łacińsko-polski (opr. Kazimierz Kumaniecki). Warszawa: PWN, 1975, s. 69., używany przez starożytnych Rzymian.
Pochodzenie i przeznaczenie Wykonany najczęściej z brązu, z reguły wykorzystywany jako wojskowy (wymieniany w tekstach Cycerona, Liwiusza, Tacyta i Polibiusza) i pasterski (wspomniany przez Warrona) instrument sygnałowy. Nazwa pochodzić miała od spiralnie skręconej muszli zwanej buccinum, będącej jego pierwowzorem i zapewne najwcześniejszą postacią (później wykonywany także z kości i drewna). Opis jego podaje Owidiusz w Przemianach (I 335).
Kształtem i dźwiękiem różnił się od używanego w rzymskiej kawalerii krótszego rogu (cornu) i dlatego legionowych trębaczy-sygnalistów określano dla odróżnienia jako buccinatores (l. poj. buccinator)Janusz Sikorski: Kanny 216 p.n.e. Warszawa: Wyd. MON, 1984, s. 39..