W roku 1970 postawiono ołtarz posoborowy, a w 1974 roku dzwonnicę stalową, nawiązującą do tradycji trójdzielnych dzwonnic parawanowych. Zawisły w niej oprócz odnowionego „Wincentego” „Józef” i „Maryja”. W czasie ponad stu lat istnienia kościoła instalowano kolejne elementy wyposażenia (ambonę, ołtarze boczne, konfesjonały, chorągwie) i wystroju (boazerię, witraże, obrazy Drogi Krzyżowej) oraz dokonywano zmian kolorystyki i wystroju. W 2003 roku kościół wpisano do rejestru zabytków.
Architektura, wyposażenie i wystrój Kościół ma formę trójnawowej bazyliki. Nad prezbiterium zbudowana jest sygnaturka będąca jedyną wieżą. Rzut ma prostokątny (z absydą) o wymiarach 29,4 × 16,5 m. Wysokość do sufitu wynosi 12 m. Cztery pary filarów oddzielają nawy boczne. Główny ołtarz przedsoborowy jest drewniany. Wywieszane są w nim obrazy zgodne z okresem roku liturgicznego – jako główny odpowiadający wezwaniu parafii i kościoła jest obraz przedstawiający cudowne rozmnożenie chleba. Na przeciwległym do ołtarza końcu kościoła znajduje się zajmujący całą szerokość nawy głównej chór z organami. Pod nim wisi barokowy krucyfiks naturalnych rozmiarów, prawdopodobnie pochodzący jeszcze z sokołowskiego kościoła. Nawę północną (lewą) zamyka ołtarz Najświętszego Serca Pana Jezusa, nawę południową (prawą) Matki Bożej Różańcowej.