thumb|Josquin des Prés Szkoła franko-flamandzka – kryterium porządkujące generacje kompozytorów (epoki renesansu), działających na terenie południowej prowincji Niderlandów w okresie od drugiej połowy XV wieku do XVI wieku.
Ze względu na trudności w zrównoważeniu kwestii pochodzenia etnicznego, dziedzictwa kulturowego, miejsc pracy i ówczesnej geografii politycznej, grupa ta jest często określana jako francusko-niderlandzka, niderlandzka lub flamandzka.
Charakterystyka Przedstawiciele tej szkoły uprawiali technikę, zwaną wokalną polifonią imitacyjną. Polegała ona na prowadzeniu kilku równorzędnych linii melodycznych, przy czym melodia podawana w jednym głosie podejmowana była także przez inne głosy. Występowało także przeimitowanie, które polegało na imitacji wybranego fragmentu tekstu w celu podkreślenia jego znaczenia.
Twórców tej szkoły charakteryzowała ogólna tendencja m.in. do:
Odejścia od stylu balladowego na rzecz stylu a capella. Linearnego prowadzenia głosów w myśl zasady kontrapunktu. Osiąganie spójności utworu dzięki technice imitacyjnej.