Jego muzyka cechowała się częstym powtarzaniem zwrotów melodycznych w obrębie jednego głosu i pomiędzy głosami, przeciwstawianie odcinków 2-głosowych – odcinkom 4-głosowym.
Generacja III Nicolas Gombert preferował duże zgrupowania, partie pięcio i sześciogłosowe. Gombert, w przeciwieństwie do swojego poprzednika i mentora, Josquina des Preza, stosował nieregularną liczbę wejść głosowych i unikał precyzyjnych podziałów fraz. Synkopacje i akcenty krzyżowe są charakterystyczne dla jego rytmicznego wyrazu, a kompozycje Gomberta pod względem harmonii podkreślają tradycyjne ramy modalne. Jego muzyka wyróżnia się użyciem zawieszonym dysonansu, a także zawiera wiele fałszywych relacji.
Generacja IV Orlando di Lasso, znany kompozytor IV generacji, międzynarodowy muzyk, który z powodzeniem pisał w wielu stylach. Był jednym z ostatnich wielkich niderlandzkich kompozytorów muzyki chóralnej szesnastego wieku. Nie stworzył nowego stylu, ale dodał elementy włoskie i niemieckie do francusko-flamandzkiego stylu Gomberta. Lasso często wykorzystywał dwa średnie chóry w celu uzyskania większej różnorodności kolorów i faktur, wzmocnienia kontrastu dla danego tekstu, przedstawienia dialogu lub wykorzystania efektów echa.