W 1927 został oddelegowany do wyższej szkoły oficerów sztabowych RAF Staff College w Andover. W 1930 objął dowództwo nad eskadrą treningową Oxford University Air Squadron. W 1932 został Zastępcą Dyrektora Napraw i Konserwacji w Ministerstwie Lotnictwa. W 1936 objął dowództwo nad brytyjskimi siłami powietrznymi w Mandacie Palestyny i Emiracie Transjordanii. Dowodził działaniami lotniczymi podczas arabskiego powstania w Palestynie (1936–1939).
Podczas II wojny światowej był Dyrektorem Generalnym Badań i Rozwoju w Ministerstwie Lotnictwa. W 1942 został Szefem Sztabu Generalnego RAF. W dniu 1 czerwca 1943 objął dowództwo nad 12 Grupą RAF (do 22 listopada 1943). Następnie objął dowództwo nad RAF Fighter Command (do 14 maja 1945). W okresie tym latał samolotem myśliwskim Hawker Tempest. Po wojnie pełnił różne funkcje szkoleniowe i wsparcia służb technicznych. W 1948 odszedł na emeryturę.
Późniejsze lata W późniejszych latach pełnił obowiązki rektora Imperial College London. W 1953 został także wybrany rektorem University of London, jednak w czerwcu 1954 zrezygnował z powodu złego stanu zdrowia.