W latach 1905–1915 lord Aberdeen ponownie pełnił urząd lorda namiestnika Irlandii. Jego żona zaś ponownie poświęciła się działalności charytatywnej i społecznej, wspierając kampanię medyczną na rzecz zwalczania gruźlicy czy współpracując w organizacji Women’s National Health Association of Ireland, działającej na rzecz poprawienia sytuacji materialnej matek i dzieci irlandzkich. Była aktywna podczas konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku, nakłaniając jej uczestników do otwarcia wszystkich stanowisk w sekretariacie Ligi Narodów dla kobiet. Brała udział w pracach organizacji Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. W 1920 roku wprowadziła Międzynarodową Radę Kobiet do Ligi Narodów z głosem doradczym.
Lord i lady Aberdeen mieli pięcioro dzieci: George’a (ur. 1879), Marjorie (1880), żyjącą tylko kilka miesięcy Dorotheę (1882), Dudleya (1883) oraz Iana (1884–1909). Po śmierci męża w 1934 roku zmuszona była opuścić dotychczasową rezydencję Cromar House w Aberdeenshire z powodów finansowych i zamieszkać w Aberdeen. Jej ostatnim publicznym wystąpieniem była ceremonia otwarcia domu YWCA w Birmingham. Miała wówczas 82 lata.