1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do 13 pułku piechoty. Dowodził plutonem na froncie rosyjskim I wojny światowej. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1914 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 26 listopada 1914 został ciężko ranny w nogę i pierś. Leczył się w szpitalu rezerwowym w Grazu i Meranie. 1 maja 1915 został przydzielony do batalionu zapasowego 13 pp na stanowisko dowódcy kompanii. Od 2 września 1915 ponownie na froncie dowodził kompanią 13 pp. Przemianowany na oficera zawodowego i awansowany na porucznika ze starszeństwem z 1 maja 1915. 30 sierpnia 1916 został lekko ranny i zachorował na malarię. Leczył się w szpitalu rezerwowym w Badenie k. Wiednia. 1 listopada tego roku, po wyzdrowieniu, wrócił do batalionu zapasowego 13 pp na stanowisko instruktora i kierownika wyszkolenia batalionów marszowych. Od 2 września 1917 znów dowodził kompanią na froncie rosyjskim, a później włoskim. Od 26 maja do 20 sierpnia 1918 był słuchaczem kursu informacyjnego Szkoły Wojennej w Belgradzie (wcześniej ukończył kursy: gazowy, karabinów maszynowych, współpracy z lotnictwem, szturmowy, dowódców kompanii przy niemieckiej armii gen. Litzmanna oraz dowódców batalionów). Od 26 sierpnia do 1 września 1918 dowodził III batalionem 13 pp na froncie włoskim.