Pozostałości obwarowań grodu nazywane są Wałami Królewskimi.
Trzcinica jako osada ukształtowała się w XII w., gdy rody rycerskie zakładają na tym terenie wsie. Po roku 1340 król Kazimierz Wielki rozpoczyna powtórną akcję kolonizacyjną tych terenów poprzez ich rewindykację z rąk prywatnych i kościelnych. W tym to okresie, w drugiej połowie XIV w. (zapewne w 1365Sylwester Polakowski, Pozostałości założeń dworskich województwa podkarpackiego, Krosno 2012, s. 149–151.) Trzcinica została lokowana na prawie niemieckim i należała do kasztelani bieckiej. Królewszczyzną pozostawała aż do roku 1772. Przez ten czas dość często zmieniali się jej tenutariusze (dzierżawcy): 1376 wieś Trzcinica po raz pierwszy wzmiankowana w dokumencie historycznym w „Kodeksie mogilskim” i trzyma ją Borko de Tsczenecz do 1396Stanisław Tomkiewicz, Inwentarz zabytków powiatu jasielskiego, Muzeum Narodowe w Krakowie, 2001, s. 91. lata 1396–1547 wieś w rękach rodu Gamratów herbu Sulima: Stanisława, później jego synów i dalszych spadkobierców, a kończąc na Janie Gamracie (od 1531) i wdowie po Stanisławie Gamracie Zofii z Marszowic(od 1544)Piotr Łopatkiewicz, Drewniany kościół Św. Doroty w Trzcinicy, Trzcinica 2013, s.