Od 1932 roku przebywała w Chińskiej Republice Rad, następnie wzięła udział w Długim Marszu. W 1937 roku wyjechała na leczenie do Pekinu. Gdy miasto zostało zajęte przez Japończyków, Deng została zeń wywieziona we wrześniu 1937 roku przez amerykańskiego dziennikarza Edgara Snowa, który korzystając z immunitetu przysługującego cudzoziemcom przewiózł ją przez japońskie punkty kontrolneJohn Maxwell Hamilton, Edgar Snow: A Biography, Louisiana State University Press, Baton Rouge 2003, s. 100-101.. W trakcie wojny chińsko-japońskiej i tuż po jej zakończeniu brała udział w negocjacjach z władzami Kuomintangu w Chongqingu.
Po utworzeniu w 1949 roku Chińskiej Republiki Ludowej została wybrana wiceprzewodniczącą Ogólnochińskiej Federacji Kobiet, którą to funkcję sprawowała do 1978 roku. W latach 1954–1968 była członkiem Stałego Komitetu Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych, zaś od 1956 do 1982 roku zasiadała w Komitecie Centralnym KPCh. Nie towarzyszyła nigdy mężowi w podróżach zagranicznych, samodzielnie jako reprezentantka OZPL odwiedzając inne kraje (m.in. Birmę, Sri Lankę, Iran, Kambodżę, Koreę Północną, Tajlandię i Francję) oraz przyjmując przedstawicieli państw obcych.