Ostoja parowozu była wewnętrzna. Koła napędne miały średnicę 1258 mm, napędzana była trzecia oś wiązana. W celu ułatwienia pokonywania łuków (o promieniu 150 m), osie wiązane druga i czwarta miały możliwość przesuwu na boki o 21 mm. Z przodu parowóz miał toczną oś Adamsa bez nastawiacza powrotnego, o przesuwie na boki 58 mmPrzesuw osi tocznej 58 mm według J. Bek, Z. Bek, s. 7, natomiast 60 mm według J. Piwowoński, s. 213.. Hamulce działały na koła drugiej i trzeciej osi wiązanej i osi tocznej (pierwsze 9 lokomotyw: tylko na koła pierwszej i drugiej osi wiązanej).
Silnik sprzężony miał mechanizm rozrządu Heusingera i mechanizm rozruchowy systemu Gölsdorfa.
W przypadku parowozów normalnotorowych maksymalna siła pociągowa maszyny jest ograniczona jej przyczepnością, dotyczy to również Tr11. Maksymalna przy rozruchu siła pociągowa tego parowozu wynosi 14 500 kG. Parowóz ten opalany węglem lepszego gatunku mógł po torze poziomym ciągnąć ładowne składy towarowe o masie 840 T z prędkością 60 km/h lub 1270 T – 50 km/h.