Uziom otokowy – uziom ułożony na zewnątrz obiektu, pozostający w kontakcie z ziemią na długości przynajmniej 80% całkowitej jego długości, tworzący zamkniętą pętlę. Dla zachowania swoich parametrów elektrycznych powinien być zakopany na głębokości poniżej warstwy przemarzania gruntu, ale nie mniejszej niż 0,5 m i w odległości około 1 m od ścian zewnętrznych dookoła obiektu. Według nomenklatury norm odgromowychPN-EN 62305-3 Ochrona odgromowa. Część 3: Uszkodzenia fizyczne obiektów i zagrożenie życia. uziom otokowy stanowi układ typu B i zapewnia: odprowadzenie prądu pioruna do ziemi, połączenie wyrównawcze pomiędzy przewodami odprowadzającymi, wysterowanie potencjału w pobliżu przewodzących ścian budynku.
Wykonywany jest najczęściej z przewodnika płaskiego (inaczej: bednarki) o powierzchni przekroju poprzecznego co najmniej 90 mm², z takich materiałów jak: miedź, stal pomiedziowana, stal ocynkowana na gorąco, stal nierdzewna.
Dla uzyskania wymaganej rezystancji uziemienia lub spełnienia kryteriów minimalnych wymiarów geometrycznych uziom otokowy może być rozszerzony o dodatkowe uziomy, na przykład: poziome i pionowe lub łączony z uziomem fundamentowym.