Józef Ejczun (ur. 24 maja 1894 w Januszewiczach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan administracji (artylerii) Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Apolinarego i Anny z Kowalewskich pochodzących z Leżajska. Ukończył gimnazjum w Kownie, a następnie studiował prawo na uniwersytecie w Charkowie. W związku z powołaniem w 1916 roku do armii rosyjskiej, zmuszony został przerwać naukę. Ukończył szkołę wojskową w Tyflisie i w stopniu podporucznika służył w armii do końca 1917 roku. Po jej opuszczeniu pracował w Komitecie ds. Uchodźców. We wrześniu 1918 roku powrócił do swojej posiadłości na Litwie Kowieńskiej, gdzie pracował społecznie. Następnie przyłączył się do POW (Okręg Kowno). Po niedługim czasie został mianowany komendantem X Obwodu Olita. Józef Ejczun odznaczył się wspaniałymi zdolnościami organizacyjnymi oraz wyczuciem sytuacji politycznej, co miało duży wpływ na odzyskanie okolic Olity przez Rzeczpospolitą. Za te czyny został uhonorowany Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. We wniosku o nadanie tego odznaczenia napisano, m.in.:Od 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony jako adiutant do Zarządu Parku i Warsztatów Wojsk Kolejowych nr 2 (2 pułk kolejowy).