W Łk 10,21 przekazuje wariant εν τω πνευματι (w duchu), w czym jest zgodny z Chester Beatty I i minuskułem 892. Rękopisy aleksandryjskie przekazują wariant εν τω πνευματι τω αγιω (w duchu świętym), rękopisy bizantyjskie τω πνευματι (duchu).
Historia Scholz datował rękopis na VIII wiek. Taką też datę dał mu Tischendorf, ponieważ litery delta i theta nie mogły mieć takich kształtów po wieku VIII. Scrivener za Tischendorfem datował rękopis na wiek VIII, podobnie Gregory, Eberhard Nestle i Hermann von Soden. W połowie XX wieku zmieniono datowanie rękopisu i uznano, że jest on nieco młodszy. Kurt Aland datował kodeks na IX lub X wiek. W ten sam sposób datuje go obecnie INTF.
Rękopis odkrył Scholz, który podczas przeglądania kodeksu Regius 314 (lekcjonarz 88), znalazł na jego końcu dwie karty Ewangelii Łukasza, które miały inne pochodzenie niż pozostała część Regius 314. Sporządził pierwszy opis fragmentu, który opublikował w 1823 roku. Konstantin von Tischendorf w 1846 roku wydał tekst rękopisu. Tischendorf wciągnął go na listę rękopisów Nowego Testamentu w 1850 roku i nadał mu siglum W. W roku 1862 dał mu siglum Wa, aby odróżnić od innego rękopisu oznaczanego literą W.