Pod koniec 1919 r. planowano budowę stałej siedziby dla Opery, jednak mimo powstania specjalnego komitetu, złożonego m.in. z prezydenta i wiceprezydentów miasta, zamiar ten nie został zrealizowany. Sytuacja finansowa Opery stawała się jednak coraz trudniejsza, a w 1921 r. letniego sezonu operowego w Teatrze Słowackiego w ogóle nie zorganizowano. W tym samym roku gmina miejska zamknęła scenę operetkową, działającą w Teatrze Powszechnym przy ul. Rajskiej. W budynku tym – dawnej austriackiej ujeżdżalni – ulokowano nowo utworzoną scenę (pod nazwą Teatr Miejski: Opera i Operetka). Choć warunki pracy przy ul. Rajskiej były mało komfortowe, to jednak zyskano możliwość wystawiania spektakli również w sezonie jesienno-zimowy. Krakowskie Towarzystwo Operowe wspierało tę inicjatywę i zobowiązało się utworzyć zespół teatralny. Dyrektorem Opery został Wallek-Walewski, Operetki Stanisław A. Poleński, a administracji Eugeniusz Bujański. W 1922 r. dano 185 spektakli operowych (z czego 35 w sezonie letnim na scenie Teatru Słowackiego) i 228 operetkowych. Do zespołu dołączyli m.in. Elżbieta Jefimcewa, Hanna Dziewińska, Konstanty Kniaginin, Adam Mazurek.