23 sierpnia 1914 wstąpił jako ochotnik do Legionu Bajończyków. 11 listopada tego roku został pomocnikiem lekarza 3 batalionu 1 pułku Legii Cudzoziemskiej. 14 lipca 1916 został mianowany podporucznikiem armii francuskiej i wyznaczony na stanowisko lekarza 3 batalionu. 14 lipca 1918 awansował na porucznika armii francuskiej. W trakcie walk na froncie został dwukrotnie ranny w lewą nogę (odłamkiem granatu i kulą karabinową). 20 lutego 1919 został przeniesiony do szpitala wojskowego Val-de-Grâce w dzielnicy łacińskiej Paryża na stanowisko młodszego ordynatora.
21 czerwca 1919 został przyjęty do Armii Polskiej we Francji w stopniu kapitana i przydzielony do obozu Sillé-le-Guillaume. 19 września 1919 został przeniesiony do 150 pułku strzelców kresowych (późniejszy 42 pułku piechoty) na stanowisko starszego lekarza pułku. 24 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłej Armii gen. Hallera. 1 grudnia 1920 zachorował na tyfus plamisty. 1 lutego 1921 został przydzielony do szpitala polowego nr 601 na stanowisko komendanta, a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr 3 w Grodnie. 4 grudnia 1921 szef sanitarny Okręgu Korpusu Nr IX, płk lek. dr Jan Kamiński napisał w liście kwalifikacyjnej: „wybitny oficer korpusu sanitarnego.