PAIGC w trakcie konfliktu otrzymała różnorakie wsparcie Gwinei, SenegaluGuerrilla Strategies: An Historical Anthology from the Long March to Afghanistan, 1982. s. 208., AlgieriiModern African Wars: Angola and Moçambique 1961–1974, 1988. s. 12., LibiiImagery and Ideology in U.S. Policy Toward Libya 1969–1982, 1988. s. 70., ZSRR, ChinGuerrilla Warfare: A Historical and Critical Study, 1976. s. 362., Kuby (która wysłała doradców wojskowych) czy krajów skandynawskich.
W styczniu 1973 roku w zamachu zginął Amílcar Cabral, za zabójstwem prawdopodobnie stali Portugalczycy. Wpływy po polityku przejął Luís Cabral, a formalnym przywódcą PAIGC został Pereira. 24 września 1973 powstańcy jednostronnie ogłosili niepodległość Gwinei Bissau. Niepodległość Gwinei Bissau uznało 34 państw. Zakończenie walk umożliwiła portugalska rewolucja goździków, do której doszło w kwietniu 1974 roku. W jej wyniku metropolia jeszcze we wrześniu zgodziła się uznać niepodległość Gwinei Bissau. W niepodległej republice monopartyjną władzę objęła PAIGC, a prezydentem został Cabral. W 1975 roku Portugalia nadała niepodległość Wyspom Zielonego Przylądka, gdzie rządy analogicznie objęła PAIGC. Państwa prowadziły politykę współpracy i zapowiadały zjednoczenie.