Władysław Wojtkiewicz (ur. 26 listopadaW Roczniku oficerskim 1928 s. 161, jako datę urodzenia podano 20 listopada, natomiast w Roczniku oficerskim 1932 s. 16 - 25 listopada. 1883 w Wilnie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Michała. W latach 1904–1914 pełnił zawodową służbę wojskową w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1909, w stopniu porucznika, służył w 105 Orenburskim pułku piechoty 27 DP w Wilnie. Na początku I wojny światowej w 1914 dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w niej do końca wojny.
W 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Wileńskiego pułku strzelców (od 1922 nosił nazwę: 85 pułk strzelców wileńskich). W szeregach tego oddziału, jako dowódca II batalionu, walczył na wojnie z bolszewikami. 15 lipca 1920 został zatwierdzony w stopniu majora w piechocie z dniem 1 kwietnia 1920, w grupie „byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”. Następnie pełnił służbę w baonie wartowniczym nr 9, 79 pułku piechoty w Słonimiu oraz jako komendant Szkoły Podchorążych Okręgu Korpusu Nr IX.