Ćwiczenia zakończyły się całkowitym sukcesem, „Billy” Mitchell napisał:
Już po wejściu samolotu do służby generał Mitchell wpadł na inny pomysł w jaki sposób mógłby on być używany – rozkazał on aby samolot został zmodyfikowany w taki sposób, że jego karabiny mogłyby być z niego łatwo demontowane. W nowej roli samolot miał służyć do swoistego desantu powietrznego – miał lądować za linią frontu lub na pozycjach opuszczonych przez przeciwnika, a po lądowaniu załoga miała zdemontować jego karabiny maszynowe i bronić zdobytej pozycji do nadejścia własnej piechoty. Koncepcja Mitchell nie została entuzjastycznie przyjęta przez pilotów dywizjonu, niemniej samoloty zostały zmodyfikowane do nowej roli poprzez zdjęcie z nich całego opancerzenia.
Samoloty nie były często używane, stanowiły one raczej dość oryginalną funkcję dyscyplinarną – młodzi piloci którzy latali zbyt agresywnie czy łamiąc przyjęte zasady byli zazwyczaj straszeni przydziałem do latania na niezwykle nielubianych GA-1.
W pewnym okresie kupnem samolotów, zapewne do walki z powstańcami w Meksyku, zainteresowany był meksykański konsul.