Kazimierz Marian Habicht de Eberhard (ur. 4 grudnia 1868 w Odporyszowie, zm. 27 lipca 1943 w Krakowie) – doktor medycyny, tytularny generał brygady Wojska Polskiego.
thumb|Kazimierz Habicht w stroju generalskim
Życiorys Był synem Wilhelma (1833–1898, powstaniec styczniowy, zarządca dóbr ziemskich hrabstwa Tarnowskiego) i Wandy z domu Fihauser. Miał brata Ernesta (1874–195, prawnik, dyplomata), pochodzącego z niemieckiego Księstwa Anhalt i siostrę Władysławę (1867–1963, emancypantka i działaczka społeczna). Ukończył gimnazjum męskie w Tarnowie i Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1 kwietnia 1892, jako lekarz wojskowy służył w cesarskiej i królewskiej armii. W 1904 przeszedł w stan spoczynku i rozpoczął praktykę lekarską w Krakowie. W 1914 został powołany do służby czynnej i wziął udział w I wojnie światowej.
W WP od 15 maja 1919. Początkowo pełnił służbę w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, następnie w Polskiej Wojskowej Misji Zakupów w Paryżu. Od 4 listopada 1920 był członkiem Komisji Rozjemczej w Mińsku, później był w składzie polskiej delegacji pokojowej prowadzącej pertraktacje w Rydze. Następnie służył w Departamencie III Ministerstwa Spraw Wojskowych. Później przeniesiony do Szkoły Inwalidów Wojskowych w Krakowie, następnie w latach 1923–24 w Szpitalu Okręgowym nr 5 w Krakowie.