został mianowany wikariuszem eparchii ufimskiej z tytułem biskupa bielebiejewskiego, de facto jednak nie pełnił swoich obowiązków. Od sierpnia 1924 przebywał w Biełoriecku i służył jako proboszcz miejscowej parafii soborowej, następnie został aresztowany pod zarzutem działalności antyradzieckiej i przebywał trzy lata w więzieniu.
Po odzyskaniu wolności, w kwietniu 1927, został biskupem siergackim, wikariuszem eparchii niżnonowogrodzkiej. W 1932 przeniesiony na katedrę piatigorską. Od 1933 do 1935 był biskupem morszańskim, wikariuszem eparchii tambowskiej. W 1935 był przez kilka miesięcy biskupem kungurskim, wikariuszem eparchii permskiej; po zamknięciu wszystkich cerkwi na terenie podległego mu wikariatu został mianowany locum tenens eparchii swierdłowskiej oraz eparchii permskiej, zaś w 1936 dodatkowo także eparchii czelabińskiej. W 1937 otrzymał godność arcybiskupią i został ordynariuszem eparchii swierdłowskiej i irbickiej. W tym samym roku został aresztowany, oskarżony o kierowanie „uralskim kontrrewolucyjnym cerkiewnym centrum powstańczym” oraz uczestnictwo w organizacji faszystowskiej, skazany na śmierć i