Mundur codzienny składał się z zielonego lejbika z wypustkami koloru pułkowego na kołnierzu i rękawach oraz naramiennikach z zielonego sukna. Szaraczkowate rajtuzy podszyte były skórą z lampasem, od roku 1826 jedynie z kolorową wypustką. Na głowie szaser nosił zieloną furażerkę z trzema kolorowymi wypustkami.
Strzelcom konnym przysługiwał też kaszkiet z przytroczonym orłem na tarczy amazonek i numerem pułku. Na ceratowym pokrowcu malowano literę „S" i cyfrę z numerem szwadronu. W niepogodę noszono biały płaszczod 1823 roku – szary z kołnierzem z wypustką i kolorowymi patkami, ale bez rozcięcia z tyłu. Płaszcz był na tyle obszerny, że zapewniał osłonę mantelzaka i zadu końskiego. Szary mantelzak zapinano na sześć guzików, ładownica wykonana z czarnej, lakierowanej skóry, z białym orłem, lederwerki białe.
Mundury podoficerów, muzykantów i trębaczy wyróżniały się jak w piechocie.
Oficerom przysługiwał kaszkiet, kurtka paradna ze szlifami z metalowej łuski, surdut zielony z kołnierzem z kolorowymi wyłogami rękawówOd 1829 roku z kolorową wypustką.