Lancelot z Jeziora, czyli Rycerz na podwodzie (Polscy badacze rozmaicie oddają francuskie charette: jako podwodę (Z. Czerny, Arcydzieła, s. 430 i n.), wózek (K. Dybeł, Historia literatury francuskiej, s. 64) albo taczki (K. Kasprzykówna, Mały słownik pisarzy francuskich, s. 58). Stąd proponowane w opracowaniach przekłady tytułu: Lancelot z Jeziora, czyli Rycerz na podwodzie, Lancelot, czyli Rycerz z wózkiem, Lancelot, czyli Rycerz na taczkach) – jeden z romansów rycerskich Chrétiena de Troyes. Datowany na ok. 1170–1181, prawdopodobnie stanowi trzeci z pięciu zachowanych romansów Chrétiena. Głównymi bohaterami utworu są rycerz Lancelot i jego ukochana królowa Ginewra, żona króla Artura.
Okoliczności powstania utworu Lancelot z Jeziora, czyli Rycerz na podwodzie powstał pomiędzy 1170 a 1172 rokiem (najpóźniej przed 1181 rokiemZdaniem K. Dybeł pomiędzy 1177 a 1181 rokiem (Historia literatury francuskiej, s. 61). P. Zumthor proponuje okres 1170-1181 (Literatura francuska, s. 37)). Powieść przynosi zmianę tematu w twórczości Chrètiena. W poprzednich utworach poeta przedstawiał miłość rycerza do dziewczyny, która przeradza się w miłość-przyjaźń małżeńską, wierną i wzajemną, opartą na zasadzie równości.