thumb|300px|Dokument Damasceński na rękopisie 4Q271 Dokument Damasceński, Dokument Sadokicki – rękopis znaleziony w 1896 roku przez Salomona Szechtera w genizie Synagogi Ben Ezry w Kairze. Fragmenty tego rękopisu znaleziono również w grotach 4, 5 i 6 wśród rękopisów z Qumran (rękopisy: 4Q265 do 4Q273, 5Q12 i 6Q15). Dokument ten pochodzi z II lub I wieku p.n.e.
Opis Dokument ten opisuje historię sekty żydowskiej zwanej Esseńczykami. Była ona kierowana przez Mistrza Sprawiedliwości. Dokument zawiera szczegółowe przepisy organizujące życie Esseńczyków. Ponieważ w pewnym miejscu nakazuje wyznawcom „ucieczkę do Damaszku” został on nazwany właśnie Dokumentem Damasceńskim. Na tej pustyni wyznawcy sekty mieli zawrzeć „nowe przymierze”.
Według tego rękopisu sekta ta, uważająca siebie za jedyną spadkobierczynię tradycji żydowskiej, została założona przez Mistrza Sprawiedliwości około roku 196 p.n.e. Jej członkowie, prześladowani przez kapłanów, udali się do „ziemi damasceńskiej” i zawarli „nowe przymierze”. Mistrz Sprawiedliwości zmarł lub został zabrany do nieba a jego naśladowcy oczekiwali jego powrotu w czasach ostatecznych. Dokument składa się z dwóch części: tzw.