pod zarzutem wspierania polskiej emigracji w Europie Zachodniej oraz działalności patriotycznej na Litwie. Za te czyny został skazany przez sąd rosyjski na chłostę, piętnowanie, wyrwanie nozdrzy, utratę szlachectwa i majątku oraz dożywotnią katorgę w kopalniach nerczyńskich. Wyrok potwierdził rosyjski senat, ale później chłostę i wyrwanie nozdrzy uchylił car Paweł I. W 1799 r. dotarł do Nerczyńska, gdzie jednak nie skierowano go do pracy fizycznej pod ziemią, a z inicjatywy lokalnych władz kopalni zatrudniono jako tłumacza z języka niemieckiego przy kierownictwie kopalni (uczył tam też niemieckiego syna jednego z urzędników). W roku 1801 został ułaskawiony i wrócił do ojczyzny. W 1804 roku został przeorem w klasztorze dominikanów w Zabiałach. Po około 1809-1810 roku był przeorem w klasztorze w Różanymstoku. W latach 1818–24 prowincjałem litewskim, a następnie wizytatorem dominikańskich szkół klasztornych.
Zesłanie i twórczość W trakcie pobytu na Syberii ksiądz Ciecierski gromadził informacje i obserwacje etnograficzneAntoni Kuczyński, 1971: "Wkład polskich podróżników do historii etnografii. Pamiętnik Faustyna Ciecierskiego jako źródło etnograficzne XVIII wieku". Etnografia Polska, 15(2): 201-224. na temat m.in.