Konfrontacja ta miała trwać 49 lat i zakończyć się zwycięstwem „synów światłości” oraz przywróceniem służby świątynnej i składania ofiar.
Zwój Wojny mógłby niemal stanowić regulamin walki starożytnej armii, gdyż precyzyjnie definiuje sposób ustawienia oddziałów, ich uzbrojenie, szczegóły uprzęży przy zbrojach, a nawet wiek wymagany dla żołnierzy służących w poszczególnych oddziałach. Opisuje również pole bitwy oraz manewry wojskowe, przez co przypomina hellenistyczne czy rzymskie instrukcje wojskowe. Było to pierwsze dzieło literackie poznane przez biblistów tak wyraźnie różniące się od konwencjonalnych tekstów hebrajskich.
Rękopis ten nie jest, ściśle rzecz biorąc, apokalipsą (czyli niebiańskim objawieniem), gdyż brakuje w nim pierwiastka „mesjańskiego”. Niektóre szczegóły, takie jak zaawansowany wiek bojowników i ich przywódców-kapłanów, wskazują na idealistyczny charakter wojny opisanej w manuskrypcie oraz przekazywanie fikcji literackiej. Niemniej jednak Zwój Wojny może rzeczywiście odzwierciedlać prawdziwe stosunki i napięcie polityczne w Judei pomiędzy Rzymianami a Żydami, które w rezultacie doprowadziło do wybuchu buntu w 66 n.e. Zwój rzuca również światło na występującą w Nowym Testamencie Księgę Objawienia, w której opisana ostateczna wojna również odbywa się pomiędzy siłami ziemskimi i niebiańskimi.
Uwagi
Zobacz też Lista rękopisów z Qumran
Bibliografia
1QM