Policja obozowa (ros. Лагерная полиция) – kolaboracyjna pomocnicza formacja porządkowa w niemieckich obozach jenieckich dla czerwonoarmistów podczas II wojny światowej.
Policja obozowa była tworzona jedynie w obozach jenieckich dla wojskowych Armii Czerwonej; formacja taka nie istniała w obozach dla zachodnich żołnierzy alianckich. Policję obozową formowano na podstawie rozkazu Oberkommando der Wehrmacht (OKW) z 16 czerwca 1941. Zgodnie z decyzją szefa Amtsgruppe Allgemeine Wehrmachtangelegenheiten OKW generała Hermanna Reineckego z 8 września tego roku ustanowiono statut takiej formacji porządkowej. Mogła być ona rekrutowana jedynie z zaufanych jeńców sowieckich. Jej zadaniem było utrzymanie porządku i dyscypliny w obozach jenieckich. Faktycznie wyławiali oni spośród jeńców byłych komisarzy politycznych (politruków), działaczy komunistycznych, funkcjonariuszy NKWD, Żydów, po czym wskazywali ich Niemcom w celu aresztowania. Czasami członkowie policji obozowych brali udział wraz z Niemcami w rozstrzeliwaniach jeńców, również poza obozem. Częstym zwyczajem było wykupywanie się policjantom częścią jedzenia, papierosami, czy drogocennymi przedmiotami, aby uniknąć agresji z ich strony. Policjanci mogli być uzbrojeni w pałki i pejcze. Zdarzały się też baty i różnego rodzaju metalowe rurki.