Znane są również dwie inne kopie tego samego dokumentu: zwój znaleziony w tej samej grocie i oznaczony 11Q20 lub 11QTb, oraz drugi stanowiący prawdopodobnie tylko kopię ostatniego fragmentu Zwoju Świątynnego odkryty w Grocie 4 i oznaczony 4Q524. Większość uczonych uważa, że wszystkie trzy rękopisy są bezpośrednimi kopiami oryginalnego dzieła powstałego na terenie Izraela w drugiej połowie II wieku p.n.e., po roku 120 p.n.e., prawdopodobnie za panowania Jana Hirkana I.
Rękopis ten podaje, że zawiera instrukcje skierowane przez Boga do prawdopodobnie Mojżesza dotyczące budowy i eksploatacji świątyni. Nadaje to temu zwojowi wymiar „nowej Księgi Mojżesza”, gdyż zwój konsekwentnie łączy przepisy prawa dotyczące świątyni i składanych ofiar pochodzące głównie z Księgi Wyjścia, Księgi Kapłańskiej i Księgi Liczb z przepisami zawartymi w Księdze Powtórzonego Prawa w rozdziałach od 12 do 23.
Opisany w zwoju układ Świątyni, miał być złożony z trzech nakładających się koncentrycznych placów sądowych tak by przypominał obóz Izraelitów na pustyni.