Muhammad ibn Taha ibn Muhammad al-Aszmar (; ur. 1894, zm. 1960) – jeden z przywódców walki narodowej w Syrii, w latach 1936–1939 dowódca wojskowy podczas arabskiego powstania w Palestynie.
Dzieciństwo i młodość Rodzice al-Aszmara pochodzili z niewielkiej wioski położonej w pobliżu miasta Hama w Syrii, będącej wówczas częścią Imperium osmańskiego. Przenieśli się oni do Damaszku, gdzie urodził się Muhammad. Następnie przeprowadzili się do północno-wschodniej Syrii. Młody Muhammad uczył się jazdy konnej. Później studiował współczesne nauki w Damaszku.
Działalność polityczna W okresie studiów al-Aszmar zaangażował się w działalność arabskiego ruchu nacjonalistycznego, stając się zwolennikiem idei panarabizmu - utworzenia państwa Wielkiej Syrii.
Działalność wojskowa Podczas I wojny światowej Arabowie przyłączyli się do Brytyjczyków prowadząc arabską rewoltę przeciwko Turkom. W 1918 do Damaszku wkroczyły arabskie oddziały dowodzone przez Fajsala I. Muhammad al-Aszmar przyłączył się wówczas do wojsk arabskich i uczestniczył w walkach przeciwko Turkom. Decyzje podjęte podczas Konferencji pokojowej w Paryżu odmówiły jednak Arabom niepodległości. Czuli się oni oszukani, gdyż terytorium Bliskiego wschodu miało zostać podzielone na dwa mandaty: francuski Mandat Syrii i Libanu i brytyjski Mandat Palestyny.