Po zbudowaniu samolotu w zakładach Douglasa w Santa Monica został on wysłany do Naval Air Station Anacostia w Anacostii, gdzie dotarł 19 września 1931. XT3D-1 został poddany testom pomiędzy 14 października 1931 a 8 kwietnia 1932. Według raportu Board of Inspection and Survey (BIS) samolot nie miał zadowalających osiągów, co było spowodowane małą mocą silnika i złą aerodynamiką obudowy silnika i kadłuba oraz brakiem owiewek podwozia. XT3D-1 został zwrócony producentowi.
Nowa wersja samolotu uzyskała oznaczenie XT3D-2, przeprowadzono w niej szereg modyfikacji mających poprawić osiągi. XT3D-2 otrzymał silnik o większej mocy, 14-cylindrowy Pratt & Whitney XR-1830-54 (800 KM) z lepiej wyprofilowaną obudową, przedni kokpit otrzymał pełną osłonę, kokpit pilota i tylnego strzelca zostały przykryte dużą, pojedynczą osłoną, a koła osłonięto opływowymi owiewkami. Tak zmodyfikowany samolot został przesłany do Anacostii w lutym 1933, ale w tym czasie USN była już bardziej zainteresowana bombowcami nurkującymi niż samolotami torpedowymi i nie przeprowadzono pełnych testów BIS.