Srebrne orły – powieść historyczna Teodora Parnickiego wydana w 1944 roku w Jerozolimie (wydanie w Polsce: Wrocław 1949).

Akcja utworu toczy się na początku XI wieku (lata 1014-1017), ukazując losy kształtującego się państwa polskiego z perspektywy przemian kulturowych w Europie, zwłaszcza w dominium Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Okoliczności powstania Powieść miała pierwotnie nosić tytuł Imperator. Zasadnicza koncepcja została niezmieniona. Srebrne orły pozostały powieścią o konflikcie pomiędzy urzekającą koncepcją Ottona III odrodzenia cesarstwa rzymskiego a realizmem politycznym Bolesława Chrobrego. Tytułowym imperatorem miał być syn Bolesława Mieszko II, który dał się owładnąć ideom Ottona i uwierzył, że jako mąż siostrzenicy Ottonowej, jest powołany do spełnienia tych marzeń. Ostatecznie doprowadził do katastrofy nie tylko osobistej, ale i zaprzepaścił ojcowe królestwo. Parnicki zaczął pisać tę powieść w połowie 1942. Pracując jako attaché prasowy ambasady polskiej w Kujbyszewie zaczął zbierać materiały do powieści. Kiedy na przełomie 1942 i 1943 przyjazd Jana Erdmana zwolnił go z tej funkcji, w styczniu i lutym napisał pierwsze dwa rozdziały powieści.