Wiedząc, że ma mało czasu pisarz oparł się głównie na monografii Stanisława Zakrzewskiego o Chrobrym, skąd zaczerpnął, błędną zresztą, informację, że w 1015 roku został założony klasztor w Tyńcu, a jego opatem został Aron, prawdopodobnie Irlandczyk z pochodzenia. Powieść miały kończyć dwa mocne akordy: obrona Niemczy (1017), podczas której Aron za namową Chrobrego, staje na murach twierdzy z krzyżem w ręku i pokój w Budziszynie w 1018 roku. Tymczasem Parnicki otrzymał polecenie, by stawił się w Londynie, a stamtąd udał się na placówkę do Meksyku. Z początkiem stycznia miał wypłynąć do Kairu. Ponieważ zostało mu kilka tygodni do końca roku, zabrał się bardzo intensywnie do pracy nad ukończeniem powieści. Sypiał po cztery godziny na dobę, nie schodził na posiłki. Ostatecznie ukończył pracę 27 grudnia. Musiał jednak zrezygnować z rozmowy Chrobrego z Aronem i obrony Niemczy, a refleksje końcowe przeniósł z Budziszyna do Krakowa z 1015 roku. Polskie Centrum Informacyjne zawarło z nim natychmiast umowę na wydanie powieści.